हेके गांवा लारे हेक नद्दी बहती। विच्चे पे बणा चा पोल्ल बणला पलता ला। ओ पोल्ल इतना सोड़ा हुत्ता की ओच्चे कन्नू हेक्की बारी मां हेक ही बन्दे निकल सगते। हेक डियो हेक ब़ाकरी वे पोल्ल कन्नू निकले पलती ली। नेरे पासू हेक नेरी ब़ाकरी वे पोल्ल पे आती गेल्ली। वे डोनी ब़ाकरिया पोल्ल ची बिच्ची मां हेके डूजे चे सामणे आती कन्न भिलिया रहती गेलिया। हेक ब़ाकरी घुस्से मां ब़ोड़ली, पहले तू मन्नू निकलू डे। तू पुट्ठी चाहली जा। नेरी ब़ाकरी ब़ोड़ली। में कां पुट्ठी जाये। में इतनी दूर आती गेल्ली। तू पुट्ठी कां ना चाहली जायी? पहले मन्नू निकलू डे। डोन्हीं ब़ाकरिया मुरख हुतिया ता वाचे डू मूं कुई जीणीं वी पुट्ठी ना जाणा चहावे ली। डोन्हीं जिद्दा चा मारलिया हुतिया ता डोन्हीं आपस मां लड़ू लागती गेलिया। वाचा डू चे लड़ने चा नतिजा हा निकड़ला की डोन्हीं जिणिया नद्दी मां ढेती पलिया ता डूब़ती कन्न मरती गेलिया।
सीख- मुरख बन्दी हमेसा जेद्द करती कन्न आपणे नुकसान करती ब़ेसे वे।