बात कुछ डिये पहले ची छे। जिस्से बेल्हे महातमा बोध्द धरमा चे परचारा कल्ले। गांवां-गांवां मां घुमता फिर्रे ला। हेक डियो ओ आपणे चेल्ला नूं गेहती कन्न हेक्के गांवां मां गेल्ला। ओन्हूं गांवां मां जत्ती कन्न तर्रेस लागती गेल्ली। ओण्हे आपणे चेल्ले नूं केहले,“गांवां मूं पाणी भरती आ। चेल्ला जीवें गांवां मां गेल्ला। ओण्हे हेक नद्दी डेखली। वे नद्दी मां बन्दी ओढ़णी धोवी बहेलती ली। कई बन्दी झुल्ली पलती ली। नद्दी चे पाणी घणे गन्दे हुत्ते।” चेल्ले सोचले, गुरूवा नूं गन्दे पाणी किवें पिलावें। ओ पुठ्ठा चाहला आल्ला।
महातमा बोध्द नूं घणी तर्रेस लागली भिलती ली। ऐ साग्गूं ओण्हे आपणे नेरे चेल्ले नूं भेजले। थोड़ी देरी मां ओ चेल्ला पाणी भरती कन्न आत्ती गेल्ला। महातमा बोध्द ने ओन्हूं कहले, नद्दी चे पाणी तां घणे गन्दे हुत्ते। तूं सुथरे पाणी किवें भरती आल्ला। चेल्ला बोड़ला, “ महाराज नद्दी चे पाणी तां घणे गन्दे हुत्ते। में बन्दा चे जाणे बाद घणी देर भिल्ला रहला। जिस्से बेल्हे माट्टी पाणिया मां बेसती रहली। में सुथरे पाणी भरती कन्न चाहला आल्ला। महातमा बोध्द हा बात्त सुणती कन्न घणा खोस्स हुल्ला।